Przedstawiciel STO we władzach EPA

Z okazji wyróżnienia naszego czasopisma "Edukacja i Dialog" nominacją do Nagrody Alcuina oraz wybrania naszego przedstawiciela do władz naczelnych EPA, warto pokrótce przypomnieć historię przynależności STO do tej organizacji.

Zaczęło się trzy lata temu, kiedy otrzymałem z STO propozycję nawiązania kontaktu z Europejskim Stowarzyszeniem Rodziców, organizacją pokrewną STO. Pojechałem więc do Brukseli na pierwsze rozmowy z władzami EPA; spotkałem ludzi otwartych i tak samo jak my spragnionych wzajemnego kontaktu. Pamiętajmy, że w 1990 roku wyciągały do siebie ręce rozdzielone przez dziesięciolecia dwa światy. Właśnie zostaliśmy zaproszeni na międzynarodowe seminarium poświęcone edukacji w krajach Europy Środkowej i Wschodniej. Obecni byli przedstawiciele Węgier, Jugosławii, Czechosłowacji i Polski. Na tym forum przedstawiłem dokonania i pierwsze wówczas osiągnięcia ruchu niezależnej oświaty w Polsce. Słuchając uważnie wypowiedzi gości z naszej części Europy, stwierdziłem, ile ważnych doświadczeń mamy już do przekazania innym krajom.

W indywidualnych rozmowach z członkami władz EPA zorientowałem się, że istnieje sprzyjająca Polsce atmosfera i można by pokusić się o zabieganie o przyjęcie nas, choćby w formie stowarzyszonej, do EPA. Zwłaszcza, że znalazłem szczerych, oddanych nam przyjaciół, do których zaliczam ówczesnego przewodniczącego, Holendra, Wernera van Katwijka oraz jego dwóch doradców: Pietera Gerrit Kroegera i Alastaira Mackbetha, profesora Uniwersytetu w Glasgow.

Tak też się stało: pod koniec 1991 r. STO zostało stowarzyszone z EPA. Jednakże te kontakty, choć sympatyczne, nie dawały nam pełnych praw, chociażby - uczestnictwa w konkursie o Nagrodę Alcuina, zastrzeżonego tylko dla organizacji o pełnych prawach.

Nasze starania o członkostwo w EPA znalazły finał podczas posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego w Madrycie w listopadzie 1992 r. W podobnej sytuacji była Norwegia. Na przeszkodzie stały głównie postanowienia statutu wykluczające przyjmowanie organizacji rodzicielskich z krajów nienależących do Wspólnoty Europejskiej. Byliśmy jednakże wówczas już członkiem Rady Europy…

Po dość ożywionej i niejednoznacznej dyskusji przytłaczającą większością delegaci przegłosowali korzystne dla nas zmiany w statucie organizacji - i przyznano Polsce i Norwegii pełne członkostwo. Ostatnim akcentem integracji z EPA jest podjęcie 16 października 1993 r. przez Zgromadzenie Ogólne tej organizacji decyzji rozszerzającej skład władz EPA: do Rady Administracyjnej wybrano czterech nowych reprezentantów stowarzyszeń krajowych: Polski, Norwegii, Szwecji i Finlandii.

Nasza pozycja w tym wpływowym europejskim stowarzyszeniu tym samym bardzo się wzmocniła. Z korzyścią dla naszej dalszej współpracy.

Michał J. Kawecki