Przypowieść antypedagogiczna

Tak więc do stałych fragmentów lekcji w owej szkole podstawowej należało ujawnianie przez Adasia i Bartka braku zadania nauczycielowi. Jak wspomniałem, wiele chłopców różniło, więc uzasadnienie owego braku było odmienne. Adaś ze spuszczoną głową oświadczał: - Zapomniałem odrobić zadania, proszę pana. - Bartek zaś, z głową podniesioną, deklarował: - Nie chciało mi się odrobić zadania, proszę pana.Nauczyciel chłopców był pedagogiem cenionym i zasłużonym, co poświadczały liczne dokumenty wystawione przez władze oświatowe oraz odznaczenia przypinane z okazji świąt i uroczystości szkolnych. Zgodnie z miejscową tradycją pedagogiczną różnicował zatem podejście do każdego z chłopców. Adasia upominał słowami: - Pamiętaj, żeby nie zapominać o odrobieniu zadań - i stawiał mu w dzienniku kropkę. A Bartka surowo karcił za bezczelność i stawiał mu w dzienniku pałę z wykrzyknikiem. Potem wpisywał uwagę do dzienniczka.Obaj chłopcy ukończyli szkołę i poszli do liceum w dużym mieście. Nadal objawiali konsekwentny brak gorliwości w odrabianiu zadań domowych i na pierwszej lekcji w taki sam sposób uzasadnili swoje postępowanie. Tym razem nauczyciel chłopców był osobą młodszą, nie posiadającą ani pisemnego potwierdzenia mądrości przez władze oświatowe, ani odznaczeń, które mógłby przypinać z okazji świąt i uroczystości szkolnych. A podejście do każdego z chłopców także różnicował, ale według własnego widzimisię, co nazywał zdrowym rozsądkiem.Kiedy więc Adaś i Bartek na początku lekcji wygłosili swoje kwestie, nauczyciel zwrócił się do Adasia: - Adasiu, ten rodzaj niepełnosprawności, który zadeklarowałeś, da się wyleczyć i dlatego nie wolno w jego przypadku stosować jakiejkolwiek pobłażliwości. Dlatego stawiam ci pałę. A Bartkowi powiedział: - Bartku, nie tracę nadziei, że kolejne zadanie będzie ci się chciało odrobić. Stawiam ci kropkę. Po trzeciej kropce pojawi się pała. Pamiętaj, że może ci się w tym roku jeszcze tylko dwa razy nie chcieć.Na najbliższej wywiadówce rodzice Adasia i Bartka zażądali od owego nauczyciela wyjaśnienia, dlaczego postępuje w sposób tak różny od tego, do którego ich przyzwyczaiła poprzednia szkoła i który pamiętają jeszcze z własnych lat szkolnych. I otrzymali następujące wytłumaczenie:

Rodzice chłopców chyba nie do końca zrozumieli, co chciał im powiedzieć ów nauczyciel. Bo przecież działo się to na skrzyżowaniu Europy i Azji. I ów kraj dopiero zaczął się powoli przesuwać w kierunku Europy.




Klemens Stróżyński