Dialog na lekcji matematyki

Głównym zadaniem nauczyciela nie jest więc przekazywanie gotowej wiedzy, ale tworzenie takich sytuacji dydaktycznych, by uczniowskie „musieć” przekształciło się w „chcę”.

Za najważniejsze powinno się uznać dostosowanie celów nauczania oraz trudności zadań do możliwości uczniów. Jest to możliwe dzięki przeprowadzeniu na początku roku szkolnego sprawdzianu, który – po uwzględnieniu zadań o różnym stopniu trudności oraz różnorodnych umiejętności uczniów – pozwala nauczycielowi określić właściwą podstawę nauczania konkretnego zespołu klasowego w danym roku szkolnym. Nauczyciel powinien nie tylko zdiagnozować wiedzę i umiejętności uczniów, ale także ich zainteresowania. Osobna część ankiety powinna więc zawierać pytania o preferencje uczniów, by możliwie najbardziej uwzględnić ich wybory. Dzięki takiemu podejściu uczniowie będą mieli świadomość, że nauczyciel liczy się z ich zdaniem.

Kolejnym atrybutem nauczania antropocentrycznego jest obdarzenie uczniów samodzielnością w organizowaniu własnej pracy i dochodzeniu do wiedzy. Realizację tego postulatu umożliwia zastosowanie metody projektu. Nauczyciel obserwuje pracę uczniów, pomaga, wyjaśnia, doradza, zachęca do podejmowania wysiłku, ale nie kieruje. Uczniowie sami organizują sobie pracę – rozdzielają role (lidera grupy, sekretarza, wykonawcy zadań), wyznaczają termin realizacji zadań, gromadzą materiały, wybierają sposób prezentacji wyników. W ten sposób uczą się samodzielności w rozwiązywaniu problemów, odpowiedzialności oraz współpracy z innymi. Ważnym czynnikiem wychowawczym może być również nakłanianie uczniów do samooceny.

Realizacja antropocentrycznego modelu nauczania na lekcjach matematyki pokazuje też ogólny kierunek reformowania zadań szkoły, w którym upatruje się przyszłość efektywnego kształcenia młodzieży.


Dariusz Chrabąszcz
Dąbrowa Tarnowska