Dziennik dla dorosłych

Dziennik dla dorosłych to utwór ciekawy, zabawny, nie pozbawiony ironii w stosunku do świata, ludzi i samego siebie, w którym autor mówi o sprawach bieżących, problemach nurtujących współczesnego człowieka, to ,,dziennik o sprawach trudnych do zniesienia, z którymi ludzie dorośli nie bardzo wiedzą, jak sobie poradzić”.

Stefan Chwin (urodzony w Gdańsku w 1949 roku) jest pisarzem, uczonym, grafikiem, komentatorem wydarzeń w kraju i na świecie. Jako naukowiec debiutował w 1975 esejem poświęconym Witoldowi Gombrowiczowi. Z kolei jako prozaik opublikował pod pseudonimem Max Lars powieści fantastyczno-przygodowe: Ludzie-skorpiony (1985) i Człowiek-litera (1989). Pierwsza, insygnowana jego nazwiskiem powieść Krótka historia pewnego żartu ukazała się w 1991 roku. Sławę jednak przyniósł mu wydany w 1995 roku Hanemann. Inne znane powieści to: Esther (1999), Złoty pelikan (2003), Żona prezydenta (2005), Dolina Radości (2006) oraz Kartki z dziennika (2007). Chwin jest między innymi laureatem Nagrody Fundacji Kościelskich w Genewie, Nagrody „Paszport Polityki”, Nagrody Fundacji Ericha Brosta, Nagrody Polskiego PEN-Clubu i Nagrody Głównej im. Andreasa Gryphiusa. Pisarz jest członkiem działającej przy PAN Rady Języka Polskiego, przez siedem lat pracował też w jury Nagrody Literackiej Nike. W 2008 roku obchodził 60-te urodziny i zarazem 33-lecie swojej pracy twórczej. Z okazji jubileuszu wydano niewielkich rozmiarów przewodnik Gdańsk według Stefana Chwina, w którym znalazły się fotografie zakątków miasta i fragmentów utworów pisarza. W tym też roku opublikowano powieść Dziennik dla dorosłych.

Dziennik stanowi zbiór opatrzonych datami zapisków, luźnych kartek dotyczących życia wewnętrznego jednostki, pisarstwa własnego i innych, zdarzeń bohatera oraz komentarzy do aktualnych wydarzeń politycznych, kulturalnych w kraju i na świecie. Utwór składa się z 472 stron, na pierwszych z nich autor krótko przedstawia bohatera utworu, pisze o jego ,,danych wrażliwych”, stają się one wstępem do całości dzieła. Zapiski zazwyczaj oznaczone są tytułami, np. Stół z historii świata, Miły bądź, ciepły bądź, niektórym towarzyszą daty dzienne, godziny, np. Czwartek. 14.00. Prawda nas wyzwoli bądź są komentarzem do opublikowanych w prasie artykułów, np. List do Jana Zielińskiego lub też stają się metaforycznym zapisem odczuć, myśli, np. Widzialne Piekło, niewidzialne Niebo. Zamknięcie utworu stanowi ostatni tytuł – Pozdrawiam wszystkich. Dziennik dla dorosłych to utwór ciekawy, zabawny, nie pozbawiony ironii w stosunku do świata, ludzi i samego siebie, w którym autor mówi o sprawach bieżących, problemach nurtujących współczesnego człowieka, to ,,dziennik o sprawach trudnych do zniesienia, z którymi ludzie dorośli nie bardzo wiedzą, jak sobie poradzić”.
 

Barbara Głogowska - Gryziecka

 Cały artykuł w "EDUKACJA i DIALOG" czerwiec 2009