Koniec pani Frał

Kreskówka dla dorosłych „Włatcy Móch”, podobnie jak „South Park”, na którym była wzorowana, wzbudza obecnie wiele kontrowersji. Większość z nich dotyczy języka używanego przez ośmioletnich bohaterów, w którym błędy mieszają się z wulgaryzmami w niezwykle malowniczy sposób. „Włatcy Móch” to jednak nie czysta fikcja, a bardziej satyra, a każda satyra, by być śmieszną, musi zawierać przysłowiowe ziarno prawdy.

Unia Europejska i stale zmieniający się świat wprowadza nowe normy w nauczaniu dzieci, zwłaszcza w okresie wczesnoszkolnym. Pani Frał, zapewne wykrzyknęłaby swoje Kyrieeleison, na samą wieść o istnieniu metody Montessori czy jakichkolwiek innych alternatywnych metod nauczania alternatywnych dla nauki pamięciowej i siłowego wbijania uczniom schematów do głowy. Wraz z pojawieniem się Internetu oraz masowych środków przekazu, samo zdobycie wiedzy przestało być wyzwaniem. Problemem jest raczej jej weryfikacja i uporządkowanie. Dzieci należy raczej zachęcić do nauki niż podać im informacje na tacy.

Nauczyciele, podobnie jak każdy zawód na świecie, dostosowują się do nowych realiów. Kreskówka skierowana jest do dorosłych, którzy pamiętają jeszcze owe budzące grozę nauczycielki – horpyny z własnego doświadczenia, i po latach się z nich śmieją. Satyra bez podstawy w rzeczywistości nie jest śmieszna. I tutaj niepokojące jest, że z pani Frał śmieje się także młodzież chodząca do jak najbardziej współczesnej szkoły. Oznacza to, że tego typu relikty poprzedniej epoki ciągle są obecne w murach szkolnych. Jest to jednak gatunek ginący, który ustąpi miejsca nauczycielom z misją przekazywania dobrych wzorców i wspomagania procesu zdobywania wiedzy. Być może za kilka – kilkanaście lat, młodzież nie będzie widziała w postaci Pani Frał nic śmiesznego. I to będzie wielki sukces nowoczesnej szkoły – Koniec pani Frał!

Konrad Budek