Zielono mi!

No i wreszcie się zaczęło! Zielono, z kwiatami, śpiewem ptaków, słońcem i lżejszym odzieniem. Zegarki przestawione, dłuższe i cieplejsze wieczory, za dnia co śmielsi zaczynają narzekać, że już za gorąco…

Bardziej znany jako kraina Vinhos Verdes, czyli po prostu zielonych win. Ten termin, chroniony prawem, jako określenie apelacji winnej, odnosi się nie tyle do samej barwy, co raczej do charakteru i niepoważnie młodego wieku. Vinho Verde będzie najczęściej białe, ale ma też wersję różową i czerwoną. Może to zaskakujące, ale wina te są urocze za młodu, czyli do dwóch lat od daty zbiorów, wtedy ujawniają się ich zalety: cudowna świeżość, rześki aromat i smak, podkreślony często odrobiną resztkowego dwutlenku węgla. To styl podobny do pół–musujących włoskich frizzante. Pije się je lekko i niezobowiązująco, także dzięki niewielkiej zawartości alkoholu, czasem poniżej 10%! Portugalczycy podkreślają ten swobodny styl zabawną i zwiewną zarazem, kwiatowo barwną etykietą na przezroczystej, lub delikatnie błękitnej butelce. Ceny są tutaj naprawdę przystępne.

Zieloność to także cecha zaskakującego, lokalnego krajobrazu, tak innego niż łupkowe terasy Douro, czy pustynne i gorące równiny południowego Alentejo. Minho zaś, dzięki wpływowi Atlantyku, bardziej przypomina wilgotne, lesiste Pogórze Karpat, zatopione w bujnej roślinności. Dobrze się tu czują lokalne odmiany winorośli, Loureiro, czy Trajadura, oraz wyróżniające się charakterem i solidniejszą budową Alvarinho, niekwestionowana gwiazda sąsiedniej, hiszpańskiej już Galicji. Ale to droższe wino, i wymaga osobnej opowieści. Szukajmy zatem prostego Vinho Verde za dwadzieścia kilka złotych, koniecznie z rocznika 2007, albo lepiej 2008. Dla „zielonego” wina, młodość jest cnotą!

Marcin Zatorski