O tym, jak rozwija się pewne przedsięwzięcie - krótka historia o zarządzaniu dynamicznym projektem

Skąd się wziął pomysł? Cele projektu

Przedsięwzięcie powstało z inicjatywy dra Janusza Wróblewskiego, pracownika naukowego ówczesnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach (obecnie Uniwersytet Jana Kochanowskiego), jako zamiar propagowania idei kultury języka polskiego w województwie świętokrzyskim. W pierwszych latach, dotyczył tylko działań podejmowanych na terenie miasta Kielce i ograniczał się do organizowania konkursów ortograficznych na różnych poziomach edukacyjnych. Czwartek w „Tygodniu” stał się Dniem Dramy, czyli dniem warsztatów, które popularyzowały ciekawą metodę dydaktyczną, opartą na holistycznej koncepcji nauczania, uwzględniającej wymiar intelektualny, duchowy, emocjonalny i fizyczny.

Idea rozwijała się stopniowo. Po pierwszych latach doświadczeń, będąc koordynatorem działań, zdecydowałam się ująć je systemowo i  nadać im innowacyjny charakter, formę, zasięg i klimat. Przedsięwzięcie powiodło się. Obecnie trwa już 17 rok. Oto jego cele:
- uświadomienie roli języka w życiu człowieka i narodu,
- propagowanie kultury języka w różnych sytuacjach,
- kształtowanie estetyki i formy wypowiedzi w sytuacjach codziennych i  publicznych,
- budowanie własnego wizerunku jako człowieka posługującego się poprawnie i swobodnie językiem ojczystym i świadomie uczestniczącego w kulturze.

Jak projekt ewoluował? 17 lat interesujących przemian

Skierowaliśmy go do różnorodnych adresatów (w tym tkwi jego innowacyjność): uczniów wszystkich etapów edukacyjnych, studentów, nauczycieli, mieszkańców naszego regionu, w tym nawet przedstawicieli Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Ilość uczestników z każdym rokiem wzrasta. W marcu bieżącego roku szacowana liczba wynosi około 3 tysięcy.

Różnorodni adresaci wymagali włączenia różnych instytucji, które mogłyby sprostać ich oczekiwaniom – edukacyjnych, naukowych, kulturalnych oraz jednostek samorządu terytorialnego. Jednym słowem instytucji świata nauki i kultury (w tym tkwi jego rozmach i ranga). Na dzień dzisiejszy są to: Kieleckie Centrum Kultury, Świętokrzyskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli, Instytut Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa oraz Instytut Filologii Polskiej Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego, Kuratorium Oświaty w Kielcach, Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Kielcach, Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Kielcach oraz jej filie. Ponadto dołączyły: Muzeum Zabawek i Zabawy w Kielcach, Oddział Regionalny Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Kielcach, Samorządowy Ośrodek Doradztwa Metodycznego i Doskonalenia Nauczycieli, kino „Moskwa” w Kielcach oraz Wydawnictwa: MAC Edukacja SA, A5, Anagram, Mamiko. W tych instytucjach odbywa się realizacja projektu, co ma niebanalny wpływ na rozwój kulturalny i rozwijanie kompetencji uczestnictwa w kulturze wszystkich odbiorców.

Postarałam się o patronaty honorowe: Marszałka Województwa Świętokrzyskiego, Prezydenta Miasta Kielce, Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty, oraz patronaty medialne: Radia „Kielce” SA, TVP „Kielce”, „Echo Dnia”, „Gazeta Wyborcza” (fakt ten wpłynął na duże zainteresowanie odbiorców poszczególnych instytucji i na stopniowe kształtowanie się marki przedsięwzięcia).

W każdym roku „Tydzień” opatrzony jest innym mottem. Pełni ono rolę nośnika konkretnej idei i wpływa na poziom świadomości znaczenia ojczystego języka w naszym życiu. Motta z ostatnich trzech lat: „Mów, abym Cię zobaczył” (Sokrates), „Kto kocha swój język, kto go chroni od brzydoty i pospolitości, kto stara się wydobyć z niego tkwiącą w nim siłę, godność i urodę, jest czynnym współtwórcą cywilizacji swego narodu.” (Jan Parandowski), „Daj mi właściwe słowo i odpowiedni akcent, a Ziemię poruszę z posad.” (Joseph Conrad)

Najbardziej innowacyjnym elementem projektu jest bogactwo jego form. Ich różnorodność stwarza różne okazje „spotkań z językiem” w zależności od potrzeb, umożliwia urozmaicone doznania, przeżycia i doświadczenia, daje różnorodne lekcje poprawności językowej i ortograficznej, pozwala bawić się językiem, uwrażliwia młodych ludzi na wagę i potęgę słowa, dostarcza wrażeń estetycznych, zmusza do refleksji, porusza emocje. Jest to twórcza część projektu, żywa, ustawicznie otwarta na nowe propozycje i rozwiązania.

Lidia Pasich

  Cały artykuł w "EDUKACJA i DIALOG" maj 2009