Płeć wina

 Przy „kobiecym”, co statystycznie częstsze, chyba dlatego, że o winach piszą głównie mężczyźni, autor ma na myśli aromatyczne, zmysłowe, delikatnej budowy i miękkie na podniebieniu. Analogicznie, przez „męskie”, rozumie się, mocne i twarde, solidne, nawet toporne i z pewnością garbnikowe. Ale czy w XXI wieku, u schyłku patriarchatu, kiedy zmieniają się role społeczne, a na ulicach widać metroseksualnych mężczyzn z wózkami i zapracowane menedżerki, podział taki jest czytelny? Na pewno może być niesprawiedliwy.

Inna interpretacja i jeszcze mniej przekonujące uzasadnienie użycia tej płciowej klasyfikacji to tak zwane „wino dla kobiet”, albo oczywiście „dla mężczyzn”. W tym sensie „kobiece” i „męskie” to już czysta zgaduj-zgadula. Może statystycznie kobiety lubią wina słodsze, czy też w ogóle łagodne, a mężczyźni ciężkie, lecz w praktyce, wśród osób lubiących wino, to się raczej nie sprawdza, a płeć ma tu drugorzędne znaczenie. Pachnie tu raczej głębszą, niezbyt dla win łaskawą, tradycją minionej epoki, gdzie, przepraszam za dosadność, wino było dla bab, a dla chłopa wódka… A przecież wiadomo wszem, że de gustibus non disputandum, i liczy się tylko osobiste upodobanie, zwłaszcza co do smaku. Płeć degustującego nie ma znaczenia. Wydaje się nawet, że tak jak wielość aromatów, wino łączy także różne elementy. W kulcie Dionizosa, przedstawianego jako młodzieńca, najważniejszą funkcję pełniły pogrążone w ekstatycznym tańcu kobiety, bachantki. Bo wino - to jedna z najpiękniejszych jego cech - łączy, nie dzieli. Jest rozmową i spotkaniem, niekoniecznie damsko-męskim, ludzkim po prostu.

Marcin Zatorski