Co zrobić, kiedy wpadniesz do króliczej nory, czyli o dysonansie postrzegania świata przez dziecko i osobę dorosłą.

Aleksandra Rygiel, 14 Luty 12

Kiedy Alicja wpadła do króliczej nory, pierwszym problemem, jaki pojawił się na jej jakże niestabilnej drodze (wszak spadała bardzo długo i jednostajnie), był słoik z naklejką „marmolada pomarańczowa”. Dziewczynka chwyciła go, po czym – rozczarowana brakiem słodkiej zawartości – odstawiła go na jedną z mijanych po drodze półek w obawie, czy słoik nie rozbiłby głowy kogoś, kto potencjalnie mógłby znajdować się na dole. 

Następnie pomyślała, że już nigdy więcej nie będzie marudziła na spadanie ze schodów, ba! - nawet z samej kamienicy. Zmartwiła się, że jej kot Jacek będzie za nią tęsknił (spadała naprawdę długo), i czy gdyby mógł jej towarzyszyć, smakowałyby mu latające dookoła niej gacki, po czym – znudzona – zdążyła zasnąć. 

Kiedy spróbujemy wyobrazić sobie przedstawioną sytuację, w mig pojmiemy paradoks sytuacji. Bo jak to tak, spadać w jakąś nieznaną, tajemniczą przestrzeń bez dna i martwić się o pustość słoika  i potencjalnie destruktywne porzucenie go na pastwę prawa fizyki?! Gdzie telefon komórkowy? Alarm?! Ratunku! 

Rekacja każdego z nas byłaby prawdopodobnie zbliżona to opisanej powyżej. Dlaczego? Ponieważ znalezienie się nagle w sytuacji nowej, abstrakcyjnej, pozbawiającej gruntu pod nogami – metaforycznie i dosłownie – budzi lęk, który jest niczym innym, jak wyuczonym przez lata nawykiem. Odkąd pierwszy raz wkroczyliśmy za szkolne mury, zewsząd byliśmy (i jesteśmy w dalszym ciągu) bombardowani przez schematy. Odpowiedz na przykładowe pytanie: gdybyś musiał pokolorować pień drzewa, to jakiego koloru byś użył? Oczywiście, że brązowego! ...tylko czy drzewa naprawdę mają brązowy pień...?