Comeback rózgi i klęczenia na grochu?

Uważa, że w czasach epoki wiktoriańskiej – kiedy rózgi śmigały nad pośladkami zdeprawowanych uczniów – nauczyciel posiadał autorytet, który szanowano, nie było takich problemów z przestępczością wśród nieletnich jak obecnie. Ponadto, David Lammy posłużył się przykładem z własnego życia, publicznie oznajmiając, że zdarzyło mu się ukarać cieleśnie dwóch swoich synów, kiedy bawili się w niebezpieczny dla siebie sposób. I choć dodał, że to poskutkowało, a przykład miał stanowić dowód na poparcie swojego zdania, w świetle prawa dopuścił się przestępstwa, za które może zostać ukarany. 

Na całym świecie walczy się ze zniesieniem kary cielesnej w szkołach – z jaką skutecznością, zależy od regionu i zakorzenienie takiej tradycji. W Europie owe praktyki stały się raczej archaiczne, w Ameryce jeszcze kilka stanów wciąż je respektuje – podobnie jak niektóre szkoły prywatne, obłożone specjalnymi rygorami.

Kij ma dwa końce

 

Każda skrajność jest zła. Bicie dzieci natychmiast nasuwa ponury obraz katowanych rózgami uczniów płaczących po kątach, z ranami na ciele, klęczących po godzinach na grochu i przepisujących tysiąc razy obitą linijką ręką „już zawsze będę odrabiał zadania domowe”. Z drugiej strony mamy obraz zastraszonych opieką społeczną rodziców, którzy boją się swoim pociechom zwrócić uwagę w obawie, że zostaną im odebrane prawa rodzicielskie (tak bowiem wyglądają realia w niektórych krajach Europy). W tej sytuacji trzeba znaleźć złoty środek, a mianowicie zrozumieć różnicę między bezmyślnym pobiciem, a wydaniem należnej kary za złamanie regulaminu. 

Przestępczość w szkołach gimnazjalnych w roku 2011 (w stosunku do roku 2010) wzrosła – UWAGA! – o 100%. W związku z reformą oddzielającą podstawówkę od liceum trzyletnim gimnazjum, odseparowano młodzież w najtrudniejszym wieku, w efekcie czego nauczyciele i wychowawcy borykają się z ogromnymi problemami wychowawczymi. Bardzo wysoki procent nauczycieli obstaje za wprowadzeniem do szkół większego rygoru. Bo jak ma sobie poradzić jedna osoba z dzieckiem, które dopuszcza się przemocy na innym, kiedy nie wolno jej tego dziecka ani dotknąć, ani opuścić klasy aby sprowadzić pomoc?

Pomimo mnożących się programów postulujących zaprzestanie przemocy w szkołach, przestępczość i tak rośnie. Nauczyciel często nie jest szanowany, a jego podstawowe do tego prawo odmawiane jest przez młodzież, która czuje się na lekcji bezkarna – bo „nauczycielowi i tak nie wolno nic mu zrobić”. Uwaga wpisana do dziennika czy obniżenie zachowania to za mało – żeby nie powiedzieć, że nic – dla grupy dzieci, która nie uznaje dobrych stopni i zachowania za powód do chwały. Rozwiązania należy szukać gdzie indziej. I kto wie, czy perspektywa spędzenia określonego czasu po lekcjach spędzonych na bolesnym przepisywaniu nowych postanowień, czy publiczne – przed szkołą – przyznanie do winy i ukaranie, nie byłoby najlepszym i najskuteczniejszym sposobem na przywrócenie porządku i zasad do szkół.