Puste place zabaw

Pod siatką rośnie kilka drzew, których konary aż proszą się o zorganizowanie między nimi bazy, domku na drzewie bądź innego schronienia przed szarym i nudnym światem dorosłych. A dookoła tego wszystkiego – martwa cisza… Dlaczego?

 

Owszem, spadające z zawrotną prędkością temperatury nie zachęcają może do długich spacerów, ale nie i bez tego nie zauważyłam ani jednego ulepionego bałwana, zorganizowanej bitwy na śnieżki, budowania iglo na podwórku. Podobnie było też jesienią – ruch na placach zabaw zawsze jest, ale jakby ospały i mniejszy, niż kiedyś. Na wakacyjnych koloniach dzieciaki również nie pałają entuzjazmem na wieść o wyprawie w góry czy nad rzekę – gra w siatkówkę czy piłkę nożną nieraz staje się przykrym obowiązkiem i koniecznością, które trzeba odbębnić do końca turnusu, czyli powrotu do utęsknionego komputera, gier i Internetu. Nie trzeba szukać tak daleko, żeby zauważyć w naszym społeczeństwie powszechny brak ruchu. Wyobraźmy sobie niedzielne popołudnie: mama popija kawę oglądając poranny program w telewizji, tata czyta gazetę albo towarzyszy mamie; ponadto trzeba ugotować obiad, posprzątać, uciąć popołudniową drzemkę, odetchnąć spokojnie po całym tygodniu ciężkiej pracy. A dziecko? Siedzi przed komputerem, bo co ma robić, skoro rodzice są zajęci… „Skąd my to znamy”, chciałoby się rzec, prawda?

 

 

Ciężki wysiłek w zamian za co?

Tymczasem wychowanie fizyczne i ruch to podstawowe elementy poprawnego funkcjonowania nie tylko w społeczeństwie, ale we własnym życiu i rodzinie. Już w starożytności muzykę i ćwiczenia fizyczne stanowiły podstawę wychowania: uważano, że trening wzmacnia i rozwija zdolności motoryczne organizmu, uczy systematyczności i wytrwałości, rozbudza pragnienie osiągnięcia czegoś więcej, a muzyka łagodzi charakter i otwiera szerokie horyzonty fantazji i marzeń, stanowi inspirację. Współcześnie wiadomo, że prawidłowe ukierunkowana edukacja fizyczna i mądrze prowadzone treningi:

 

 

Ponadto systematyczne ćwiczenia najlepiej pokazują, jak ważna i efektywna jest praca nad sobą. Zmiany są widoczne fizycznie: brak zadyszki wchodząc po schodach, obniżony albo całkowicie wyeliminowany poziom zmęczenia, poprawa zdrowia i kondycji, aż wreszcie wzrost samooceny spowodowany poprawą sylwetki i mięśni. 


Sztuki walki w japońskich szkołach

Warto zastanowić się nad tym, dlaczego w japońskich szkołach tak dużą uwagę przykłada się do sztuk walki. Wyniki niektórych badań z zakresu psychologii, ich aktywne trenowanie obniża – wbrew pozorom - poziom agresji u adeptów. Świadome posługiwanie się swoim ciałem, panowanie nad nim, zaprowadza w organizmie porządek oraz uczy kontroli i pewności siebie. Walka – oraz związana z nią wielopokoleniowa tradycja i ceremonie – jest wpisana w ich kulturę. W kulturze japońskiej - której walki są nieodłącznym elementem w postępie cywilizacji wysoko rozwiniętej i przywiązanej do tradycji, a jednocześnie niezbyt wierzącej - zawsze największą uwagę przykładano do równoległego rozwoju ciała i umysłu. Niemała jest tutaj rola odpowiedniego trenera – stanowi on wzór i autorytet absolutny. Wymaga od adeptów, zwraca uwagę na błędy i pokazuje, jak je wyeliminować, uczy dyscypliny i wytrwałości. 

Taki model działania wychowawczego mógłby mieć zbawienny wpływ znajdując się pośród współczesnych metod wychowawczych. Kierowanie go szczególnie na dzieci, które sprawiają jakiekolwiek problemy pedagogiczne, problemy w rodzinie, z funkcjonowaniem w społeczeństwie, przyczyniłoby się do uzyskania w procesie wychowawczym trwałych i pożądanych efektów społecznych oraz moralnych.