Stringi systemu oświaty

Rozpoczynając pracę w szkole w 1989 roku,  po raz pierwszy usłyszałem to magiczne słowo. Nie ukrywam, że dla człowieka rozpoczynającego pracę w zawodzie brzmiało równie groźnie co ekscytująco.   Poczucie misji, udziału w czymś wielkim, przytłaczało jednakże strach przed nieznanym. I do tego jeszcze ta ogromna wiara w powodzenie reformy i jej zbawienne skutki dla każdego ucznia.
I pewnie byłbym piewcą reformy systemu oświaty, gdyby nie stała się ……codziennością! Patrząc z perspektywy czas, mogę nawet ukuć hasło: rok szkolny bez reformy- rokiem straconym!! Reforma systemu oświaty stała się częścią polskiej szkoły tak samo jak kreda i zielona tablica.  Zadbali o to kolejni ministrowie, wdrażając  swoje mniej lub bardziej fortunne pomysły w życie.
A i sposób wprowadzania reformy stał się „nową świecką tradycją”- najpierw przedszkola, potem szkoły podstawowe, gimnazja, a na końcu szkoły ponadgimnazjalne. Efekt?? Nauczyciele pracujący w liceum, praktycznie już zapomnieli, że w 2012 roku reforma zapuka do ich drzwi!
Nauczyciele może i zapomnieli, ale ministerstwo edukacji nie! I nie czekając nawet na zakończenie tej reform- reformuje nadal! Permanentność działań „reformatorskich” MEN jest wprost porażająca. Sam zaczynam gubić się w tym fajerwerku pomysłów!
Zastanawiam się tylko, gdzie w tej radosnej twórczości jest uczeń i nauczyciel?? Mam jakieś dziwne przeświadczenie, że nie zajmują pierwszych miejsc….
Mam dziwne przeświadczenie, że nagromadzenie owych działań „reformatorskich” z wielkich reform, uczyniło całkiem imponującą kolekcję fikuśnych stringów.
Może to i dla niektórych ekscytujące, ale mnie najzwyczajniej żal polskiej szkoły miotanej przez wichry reformy.