„A teraz nauczymy się włączać komputer”

Aleksandra Rygiel, 24 Październik 11

Niemal każdy nastolatek ma konto na jakimś portalu społecznościowym – żyjemy w czasach, kiedy nieposiadanie takiego wyklucza młodego człowieka z powszechnego obiegu informacji środowiska, w którym żyje.
 

Każdy posiada adres mailowy, bo ten jest już jednym z niezbędnych elementów, jakie trzeba podawać w różnych instytucjach. Niektórzy prowadzą blogi, strony, zajmują się edycją zdjęć, sami tworzą w programach graficznych. Internet jest tak intuicyjny, że opanowaniu go nie trzeba poświęcać dodatkowych szkoleń czy kursów. Jest niezgłębionym źródłem informacji, z którego - przy rozsądnym korzystaniu – można czerpać ogromne pokłady wiedzy i umiejętności.

Zaskakuje, jak dzieci szybko łapią zasady użytkowania komputera. Sytuacja w odwiecznym systemie współżycia społecznego odwróciła się – teraz często dorośli mogą uczyć się od młodszych jak poruszać się w nowej rzeczywistości. Brzmi to ładnie i uspokajająco - „rośnie mądre, zdolne pokolenie”. Brzmi ładnie, dopóki nie zajrzymy do szkolnych sal informatycznych i przyjrzymy się prowadzonym zajęciom.

„Dzisiaj nauczymy się włączać komputer” - to nie jest żart ani wyolbrzymienie; co gorsza, takie słowa od prowadzącego zajęcia można usłyszeć nawet w szkołach wyższych. Kolejne etapy to nauka pisania w Wordzie, samodzielne tworzenie prezentacji, a na trudniejszym poziomie – ćwiczenia w Exelu. Dysonans między zakresem edukacji informatycznej w szkole a tym, co zgłębiają na co dzień młodzi ludzie, jest ogromny i niepokojący. Szkoła powinna rozwijać i uczyć, a nie zatrzymywać rozwój; zaproponować nowy program nauczania. A jeżeli to niemożliwe, należy ubogacić go niezależnie od niego o własne umiejętności. W przeciwnym razie zmarnuje się olbrzymi potencjał nastoletnich – i nie tylko - umysłów.