Piramidalna struktura webinaru

Piotr Maczuga, 15 Lipiec 10

Odbiega ona znacząco od tej, do której przywykliśmy prowadząc webinary, ale w niektórych sytuacjach może być jedynym skutecznym rozwiązaniem.
Zasada odwróconej piramidy mówi, że na początku podajemy treści najważniejsze, a dopiero później skupiamy się na szczegółach. W ten sposób dajemy uczestnikowi webcastu szansę w szybkim czasie zapoznać się z interesującym go zakresem wiedzy. Gdyby odnieść się do terminologii stosowanej w mediach anglojęzycznych, to zauważymy, że częściowo pokrywają się one ze znanym nam językiem programowania stron internetowych HTML.

• Head – głowa, czyli tytuł webcastu. Element, który zaskoczy i zaciekawi, także poprzez przedstawienie konkretnych korzyści, które uczestnik może uzyskać uczestnicząc w webinarze. To rodzaj odpowiednio zarzuconej przynęty.
• Lead – pierwszy akapit, przez dziennikarzy prasowych nazywany lidem [li:d]. Jest odpowiedzią na obiecane uczestnikom korzyści. Po jego zakończeniu uczestnik powinien już znać odpowiedzi na podstawowe pytania. Np. jeśli webinar ma charakter informacyjny będą to: co? kto? gdzie? kiedy? jak? dlaczego? w jakim celu? z jakimi skutkami?
• Body – tutaj jest właściwe miejsce do zawarcia wszystkich interesujących szczegółów tego o czym mówimy, ale wbrew nazwie body – ciało, do tego momentu uczestnik powinien dostać już całe mięso. W tym miejscu mamy czas na podanie szczegółów i informacji dodatkowych, a także odpowiedzi na zadawane pytania.

Taka konstrukcja idealnie sprawdza się w prasie i innych mediach, ale czy odpowiada strukturze spotkań na żywo? Najpierw zastanówmy się po co w ogóle rezygnować z klasycznego układu prowadzenia webcastu:

• Przywitanie i zasady – 5 minut
• Treść – 40 minut
• Pytania i odpowiedzi – 15 minut

Jak widać – w powyższym ujęciu w ogóle nie odnosimy się do problemu koncentracji i zaangażowania uczestnika w webinar. Ustalamy jedynie podstawowe założenia techniczne: webcast powinien być w miarę krótki, a prowadzący powinien pozostawić kilkanaście minut na odpowiedzi na pytania. To jednak nie mówi nic o tym w jaki sposób podawać treść. Zaleca się kilkuminutowy wstęp z przywitaniem, wskazaniem zasad spotkania czy poinformowaniem o podstawowych narzędziach, jeśli mają być używane w czynny sposób również przez uczestników. Na tym sprawa się kończy.

Model odwróconej piramidy może być skuteczny, gdy zależy nam przede wszystkim, aby przekaz webcastu trafił do uczestnika. Mamy do przekazania konkretną treść, często jest to transmisja z jakiegoś wydarzenia w życiu korporacji, czy spotkanie promujące dany produkt. Nikt rozsądny nie liczy na to, że uczestnik takiego spotkania zapamięta wszystkie szczegóły, ale istotne jest, żeby zapamiętał najważniejsze aspekty, a jeśli temat go zainteresuje, w miarę trwania spotkania może je uzupełniać. Ten sam model może być niebezpieczny, gdy założymy, że istotnym elementem jest to, żeby uczestnicy pozostali na webcaście do końca. Model taki nie sprzyja temu, bowiem część uczestników zaspokoi swoją wiedzę wcześniej i nie dotrwa do zakończenia. Jednak tak właśnie buduje się artykuły prasowe. Dziennikarze z góry zakładają, że czytelnik może nie być zainteresowany szczegółami opisywanych wydarzeń. Przy obecnym tempie życia, czas jest na tyle deficytową wartością, że jeśli nie mamy do przekazania naprawdę rewelacyjnych treści, lepiej ograniczyć się do tego co najważniejsze. W przypadku odwróconej piramidy nie ma zagrożenia, że skrzywdzimy tym samym uczestników nastawionych na uzyskanie szczegółowej treści.