Nowa strona internetowa Autism Society of Washington

Agnieszka Rynkiewicz MAT, MD, 04 Grudzień 10 14:12

Pani Ewo,

Ja bardzo rzadko bywam juz na tym portalu. Pani komentarz przeczytalam przypadkowo. Prosze o kontakt na moj adres emailowy: rynkia@spu.edu

Pozdrawiam, AR

Ewa K., 15 Lipiec 10 12:19

Witam Pani Agnieszko!

Mój syn ma 28 lat. Przez cały czas nauki, tzn. w szkole podstawowej i średniej był pod opieką psychologa. Ukończył liceum zawodowe i otrzymał maturę. Ukończył studium j. angielskiego oraz studium hotelarskie. Z praktyki w hotelu otrzymał "6". 

W czasie szkoły podstawowej i średniej był był konsultowany na oddziale psychiatrycznym w Poznaniu i Warszawie, brał udział w turnusach psychologicznych i psychiatrycznych. Nadal jednak nie wiedzieliśmy skąd się biorą problemy syna. Nareszcie wizyty u kolejnego lekarza psychiatry od grudnia 2009 przyniosły rezultaty. - Teraz już wiemy, że to Zespół Aspergera. Opisuję tu suche fakty, żeby w prosty sposób opisać problemy syna. 

To są też nasze - rodziców problemy. Potrzebujemy pomocy i wsparcia. Po omacku szukamy pomocy w Polsce. Jedyne co do tej pory znaleźliśmy, to PROFUTURO w Poznaniu czyli najbliżej naszej miejscowości. Adam jeździł tam na spotkania co tydzień. Poznał kilku chłopców w wieku ok. 17 lat. Zajęcia prowadzila przemiła terapeutka. To jednak nam i Adamowi nie wystarcza. Chciałabym, żeby moje dziecko nie poprzestawało na malowaniu talerzy i pieczeniu ciasta. Zdaję sobie sprawę, ze tu chodzi o coś więcej,  bo o kontakty społeczne. Mam jednak wrażenie, że stoimy w miejscu.

Biorąc pod uwage to, ze syn jest b. dokładnym i pracowitym czlowiekiem, chcemy znaleźć mu pracę.  Oczywiście szukamy i będziemy nadal szukali pracy, choć z tym u nas jest b. trudno.  Wiem, że Adamowi potrzebni są rówieśnicy, potrzebne są wyjazdy, spotkania i trochę "przygody". Siedzi w domu, nasze pomysły powoli się kończą, pozostaje dom, w którym slucha muzyki i pomaga w sprzątaniu, albo opiekuje się psem. 

Adam za długo przebywa sam w domu, najgorszą rzeczą na dzień dzisiejszy są natręctwa. Leczy się z nich, otrzymuje leki, ale to na razie nie pomaga. Co robić?

Jak większość rodziców myślę o przyszłości syna i boję się, co będzie, gdy zostanie sam. Adam nie ma rodzeństwa, nie może liczyć na rodzinę. 

Piszę do Pani szybko, "na gorąco", mam nadzieję na dalsze kontakty. Za chwilę jedziemy na umówione spotkanie z p.psychiatrą. Kończę więc, pozdrawiam serdecznie.

Ewa K.

10733, 02 Kwiecień 12 10:25

10733, 02 Kwiecień 12 10:22

5327, 16 Marzec 12 23:22