Inspiracje i pożytki, które dla pedagogiki przynosi filozofia

Sandra Undro, 02 Sierpień 11

<!--[if gte mso 9]>

Normal
0
21

Aby wyznaczyć źródła myślenia o nowej fazie rozwoju
pedagogiki i jakości jej działań należy przeanalizować miejsca wspólne
pedagogiki, kultury oraz filozofii. Pedagogika jest dyscypliną zintegrowaną z
innymi naukami. Źródła jej rozwoju związane są z kulturą, psychologią,
socjologią czy też wiedzą będącą refleksją o człowieku. Integracja wewnątrz
humanistyki umożliwia wgłębienie się w ludzką naturę, co doprowadza do rozwoju
dyscypliny. Pedagogika silnie związana z kulturą i filozofią tworzy przestrzeń
między przeszłością a przyszłością, która nigdy nie będzie skończona. Tworzy
także inspiracje dla dziedzictwa kulturowego, a kontakt z nią dynamizuje
myślenie, umożliwia życiodajność i tworzy szeroką gamę refleksji nad
człowiekiem. Pedagogika silnie zintegrowana z innymi dziedzinami pozwala
odbiorcy na otwarte spojrzenie i wkroczenie do świata kultury. Dekonstrukcja
tekstów filozoficznych umożliwia zadawanie właściwych, kluczowych pytań
dotyczących świata, człowieka i sensu życia. Pedagogika bez kultury nie jest w
stanie spełnić praktycznych i teoretycznych funkcji. Perspektywa zakorzenienia
w niej kultury pozwala na poznanie, zakorzenienie, tworzenie wielu dyskursów,
umożliwia także wędrówkę oraz wyznaczenie swojego własnego miejsca w świecie.
Dzięki podejmowaniu poszukiwań potrafimy spojrzeć w całość, obiektywnie ocenić
rzeczywistość, poznać nasze dziedzictwo. Pedagogika, filozofia oraz kultura to
układ dynamiczny, który przenikają mechanizmy rozwojowe. Dzięki inspiracjom
zaczerpniętym z innych dziedzin, pedagogika umożliwia prawdziwe przeżywanie,
przebudzenie, zmianę własnego nastawienia. To właśnie literatura, antropologia,
mitoznawstwo czy kolaż umożliwiają nam poznanie siebie samego, oswojenie
poprzez bezpośredni kontakt. Za sprawą integralnego traktowania człowieka i
jego dziedzictwa możemy go całościowo poznać i zrozumieć. Zadania edukacyjne
wyznaczone przez pedagogikę przybliżają odbiorcę z kulturą i doświadczeniami.
Pedagogika powinna być zatem wszechstronna, zintegrowana i umożliwiająca wieloaspektowy
rozwój osobowości. Aby odzyskać swoje korzenie, pedagogika musi czerpać
inspiracje z filozofii, która przenosi ją na wyższe etapy rozwoju i zmienia w
swoiste laboratorium ludzkiej egzystencji. Umożliwia to refleksje nad życiem
człowieka, daje inspiracje do stawiania kluczowych pytań. Humanistyka musi
komunikować się z filozofią i kulturą, które są nieodzowne i dają nam nowe
przestrzenie szukania odpowiedzi oraz rozszerzania horyzontów myślowych.
Relacja tych dyscyplin umożliwia nie tylko rozwój jednostki, ale także życia
społecznego, nakreśla istotę dziedzictwa kulturowego, które musi być
przekazywane innym pokoleniom. Daje także możliwość dojrzewania pedagogiki.
Jeżeli ma ona odzyskać swoją istotę, musi sięgnąć do filozofii, która
kształtuje sferę duchową każdego człowieka. Aby wdrożyć jednostkę ludzką do
uczestnictwa w świecie i rozwinąć jej kompetencje, należy umożliwić jej kontakt
z matką nauk. Skupiając uwagę na humanistyce należy wyodrębnić z niej
dynamiczną wiedzę, zawierającą wartości poznawcze dla rozwoju pedagogiki jako
nauki kształtowania człowieka. Humanistyka zawiera bowiem przenikające się
treści o przestrzeni funkcjonowania istoty ludzkiej. Przenikanie się dyscyplin
umożliwia komunikację aby spowodować badanie oraz poznanie  człowieka. Humanista powinien skierować
swoją uwagę na rozwoju kulturowej i filozoficznej refleksji w obrębie każdej
dyscypliny pedagogicznej, w celu dostrzegania wartości, różnorodności oraz
przezwyciężenia własnych słabości. Przestrzeń kultury możliwa jest do badania i
przeszukiwania na wiele możliwych sposobów. Należy pozyskać z niej esencję,
która możliwa jest do wykorzystania w refleksji pedagogicznej. Myślenie
wychowawcze oraz humanistka bez pierwiastków kultury i filozofii są
niepełne.  Nie można pomijać,
zaniedbywać, nie doceniać filozofii oraz kultury, które umożliwiają duchowe
poznanie, wskazują na to co jest utracone, przewidują przyszłość. Dzięki ich
rekonstrukcji dążymy do lepszego rozumienia siebie i harmonijnego rozwoju. W
celu odpowiedniej interpretacji teraźniejszości i tradycji należy poszerzać
swoją samowiedzę, przekraczać własne horyzonty myślowe, lecz przede wszystkim
odzyskiwać oraz odtwarzać te treści, które bywają pomijane i zatracone w
pedagogice. W związku z tym zadaniem każdego człowieka jest właściwa,
wielowymiarowa interpretacja oraz odbiór humanistyki przesiąkniętej filozofią,
która przedstawia różnorodne sposoby egzystencji. Każdy z nas bowiem powinien brać
czynny udział w odbiorze  tradycji, aby
rozwinąć życie duchowe, stać się twórczym i refleksyjnym. Kultura ukazuje cało
bogactwo przeżyć i refleksji, wypełniających ludzką świadomość. Ukazuje wkład,
jaki wznosiły w tę świadomość kolejne epoki. Dlatego w tym nieustannym dialogu
pokoleń żywych z pokoleniami, które odeszły, buduje się i zrozumienie naszej
tożsamości, i zaangażowanie w wielką odmianę współczesną[1].