Z doświadczeń pedagogicznych: świadomość własnego ciała
W szkole specjalnej pracuję od kilkunastu lat. Pracuję z różnymi dziećmi. Są to i wychowankowie zespołów edukacyjno- terapeutycznych, upośledzeni w stopniu umiarkowanym i znacznym, i uczniowie upośledzeni w stopniu lekkim, uczęszczający do klas młodszych. W pierwszych latach pracy zaobserwowałam, że największą trudnością dla większości uczniów jest orientacja w zakresie świadomości własnego ciała. Brak owej orientacji prowadził z kolei do kłopotów z opanowaniem kierunków i stosunków przestrzennych. Na brak wyżej wymienionych umiejętności nakładają się przeważnie jeszcze inne dysfunkcje np. niewykształcona mowa, słabo rozwinięte narządy ruchu itp.
Zastanawiałam się, jak zachęcić dzieci do poznawania własnego ciała, a jednocześnie urozmaicić im to poznanie w taki sposób, aby nie tyle odczuwały edukację, co radość poznania poprzez rozmaite formy zabawy. Przyszło mi wtedy do głowy, że można by wprowadzić jako urozmaicenie zajęć wierszyki mówiące o częściach ciała. Dla potrzeb dzieci w naszej szkole napisałam kilka takich wierszy i zaczęłam je stosować jako przerwy śródlekcyjne. Wiersze te bardzo spodobały się dzieciom. Każdy z nich mogliśmy przedstawiać w zabawach ruchowych i ruchowo- ortofonicznych. Prosty i łatwy tekst sprawiał dzieciom wiele radości, a możliwość przedstawienia go za pomocą ruchu traktowały dzieci jako najlepszą nagrodę za swoją pracę na zajęciach.
Małe dziecko, a szczególnie dziecko upośledzone umysłowo posiada naturalną potrzebę bawienia się i naprawdę cieszy się, gdy ma możliwość uczestniczenia w zajęciach zabawowych. Dlatego uważam, że należy urozmaicać zajęcia o zabawy tam, gdzie to tylko jest możliwe. Chciałabym polecić w tym miejscu wykorzystanie wierszyków o częściach ciała. Stosowałam i stosuję je na lekcjach w klasach młodszych, ale podobały się one także uczniom starszych zespołów edukacyjno- terapeutycznych i muszę przyznać, że ćwiczyli oni z wielkim zaangażowaniem.
NOGA
Mam jedną nogę i drugą nogę.
Różne rzeczy robić mogę:
Mogę tupać: tup, tup, tup;
Machać nogą raz i dwa,
Mogę też na palcach stać,
Mogę kucnąć, mogę wstać.
Chodzić mogę: raz, dwa, trzy,
Możesz ze mną chodzić ty.
Spróbuj ćwiczyć tak jak ja
Raz i dwa i raz i dwa.
OKO
Mam oko, a nawet dwoje.
Prawe jest moje i lewe jest moje.
Moje oczy patrzą sobie
Przyglądają się teraz tobie.
Oczy moje widzieć mogą,
Co robię ręką, co robię nogą.
Oczami mrugam, gdy tylko zechcę.
Mrugnę do ciebie, lecz mi się nie chce.
BRZUSZEK
O, zobacz!
Mam brzuszek!
I rączką pogłaskać go mogę,
Poklepać go mogę też sobie.
Mój brzuszek najedzony
Jest zadowolony,
A głodny marsza gra
Tra ta ta ta, tra ta ta ta.
GŁOWA
Moja głowa kiedy chce
Z boku na bok kiwa się
Raz i dwa, dwa i trzy
W dół, a potem w górę
Widzę ziemię, widzę chmurę.
Raz i dwa, raz i dwa
Poćwicz głową tak jak ja.
RĘKA
Mam ręce dwie.
Mogę z nimi bawić się!
Rączka rączkę może głaskać,
Głaskać miękko i leciutko....
Raczka w rączkę może klaskać,
Klaskać głośno lub cichutko...
Mogę szczypać, mogę drapać,
Piłkę rzucać albo łapać
Mogę jedną ręką machać
Albo mogę machać dwiema.
Witać się i żegnać ręką:
Pa, pa, do widzenia.
76
XVI Targi Edukacyjne w Poznaniu
Maciej Maciołek 12 Luty 2012, 00:00
Katarzyna Zagajewska-Sycz 09 Luty 2012, 00:00
„Nowa” pomoc psychologiczno -pedagogiczna
Mariusz Wiśniewski 03 Luty 2012, 00:00
Comeback rózgi i klęczenia na grochu?
Aleksandra Rygiel 03 Luty 2012, 00:00
Dzieci w sieci – nowy cel ataków hakerów
Karolina Krzysik 03 Luty 2012, 00:00
Czy media społecznościowe służą wykluczonej młodzieży?
Dr. Tom Brown 09 Luty 2012, 21:39
MEN/ Nowe zasady oceniania pracy szkół i przedszkoli
LinarCubo LinarCubo 09 Luty 2012, 16:34
Czytanie i pisanie u dzieci słabo widzących – którędy omijać trudności?
LinarCubo LinarCubo 09 Luty 2012, 14:35
Konektywizm - Sieci, małe światy, luźne więzi
jeck steve 09 Luty 2012, 07:01
imarion 08 Luty 2012, 18:24